شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم

خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم

در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم

و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟

چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟

خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی

خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم

خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!! 

((من بودم درآن خانه ای که هیچ کس به آن نداشت نظری.هیچ کس باورم نکرد.هیچ کس برروی سینه ی من مرحمی نذاشت .هیچ کس دعایم نکرد.ومن دراوج تنهایی برایشان دعا میکردم .افسوس که باورندارند مرا"

ودیگرعشق هم معنی نداشت.جان هم پی بهانه ای برای ترک تن می گشت. من دراین تنهایی نفس نمی کشیدم اما باز هم زنده بودم چرا؟چرا باید این گونه غم مرا ویران میکرد؟

بهانه ای برای بودن نبود همه مراتردکرده بودند مگر یک جوان ۱۷-۱۸ساله چه گناهی کرده بود.

بارش سخت رنجورم میکند وطبیبی نیست که به داد این بیگانه ی تنهابرسد.

کاش یک لحظه بودی وتنهاییه مرادرک می کردی.کاش یک دم خودت راجای من میگذاشتی.کاش باری ازروی دوشم برمیداشتی واین گونه شدکه من ازشهرگریختم.وهمینک درحال گریستن هستم ومیدانم تونیز به من می خندی ومی دانم تونیز مرا درک نمی کنی.

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟هریک ازاین علامت هایک سووال ذهنم را آذار می دهد ونمی گذارد که یک شب راحت وبی دغدغه به خواب برم.

کجایید ای رفیقان که رفیقتان سخت درعذاب است.سخت رنج می کشد وای ای قلب:دلت رابه چه خوش کردی:به نان به غذا به آب به نفس به زندگی به بردگی به ماندن به نبودن به این دنیا به آن دنیا به چه ووو

آیا کسی هست که بلبلی بدصداراتحمل کند.آیا کسی هست که برای تنهاییه من دل بسوزاند

یادی نکردی ازمن ومن همیشه دراین تنهایی دریادت هستم ومیمانم وبس...